Na een bijna dodelijk ongeval mijmert filmmaker Guido van der Werve over de hoogte- en dieptepunten van zijn eigen leven, terwijl hij een lang herstelproces doormaakt. In plaats van een lineaire vertelling is Nummer achttien opgebouwd als een reeks bewegingen: het vertrekt van de klassieke documentaire om ons een reeks vignetten te presenteren die verleden en heden, existentiële wanhoop en droogkomische humor, reflectie en creativiteit, de vreugde en pijn van herinneren en vergeten combineren.