Joeri Dmitriev graaft op wat de huidige Russische machthebbers het liefst willen vergeten. Na jarenlang zoeken vindt hij in de naaldbossen van Karelië in Noordwest-Rusland een massagraf met duizenden heimelijk geëxecuteerden tijdens Stalins ‘Grote Terreur’ van 1937. Niet de Russische overheid, maar Dmitriev spoort onvermoeibaar hun identiteiten op in de archieven en organiseert herdenkingen voor de nabestaanden. Dankzij zijn inspanningen weten zij eindelijk waar hun verdwenen familieleden zijn gebleven. Dat hij zelf als baby is achtergelaten in een kraamkliniek, maakt hem een man met een missie: ‘Als mens moet je mogen weten waar je vandaan komt en waar je familie is begraven.’
In Dicht bij Vermeer geeft Gouden Kalf winnaar Suzanne Raes een unieke inkijk in de totstandkoming van de grootste Vermeertentoonstelling ooit. Ze filmt Rijksmuseum curatoren Gregor Weber en Pieter Roelofs en restauratoren Abbie Vandivere en Anna Krekeler in hun missie om een nieuwer, completer beeld te geven van de schilder. Want hoewel Het melkmeisje en Meisje met de parel wereldberoemd zijn weten we weinig van Johannes Vermeer zelf. Geen zelfportretten, geen brieven, geen aantekeningen; een klein oeuvre is alles wat de Hollandse Meester naliet.
Hoe werd de Tweede Wereldoorlog beleefd in het Overijsselse Rouveen? Dit orthodoxchristelijke dorp in de buurt van Staphorst was tijdens de oorlog zelfvoorzienend. En daardoor ook grotendeels geïsoleerd van de buitenwereld. De laatste ooggetuigen van de oorlog, de kinderen van toen, zijn nu allen hoogbejaard. In de Duutsers vertellen bewoners van het Overijsselse dorpje Rouveen ontroerend open over hun oorlogsherinneringen aan dorpsgenoot en filmmaker Geertjan Lassche. Hun verhalen worden afgewisseld met historische videofragmenten en foto’s van vroeger. Zo ontvouwt zich een eerlijke kinderblik op het opgroeien in een plattelandsdorp. Hoe kwam de oorlog in het dorp? Wie is die vreemde op het dorp voor ze, die Duitser? En waarin verschilt die van andere vreemdelingen? Wanneer slaat argwaan om in onrust, en onrust in angst of haat? Hoe zat het met de Joodse werkkampen in het dorp en hoe keken ze naar de Canadese bevrijders?
Rosi heeft een perfect leven in Suriname: ze woont in een mooi huis, heeft veel vrienden en een passie voor voetbal. Tot ze ineens naar Nederland moet verhuizen en alles verandert. Door haar nieuwe bestie Jitte komt ze in het meidenvoetbalteam op school terecht. Niet iedereen is daar even blij mee, omdat ze beter is dan de rest. Lukt het haar om haar droom te volgen om Oranje Leeuwin te worden én haar nieuwe vrienden bij elkaar te houden?
De 19-jarige Gijs probeert samen met zijn ouders de onverwachtse zelfdoding van zijn oudere broer Arie een plek te geven en langzaam maar zeker de draad van het ‘normale’ bestaan weer op te pakken.
De Jezidi-meisjes waren vaak nog maar tieners toen ze door strijders van Islamitische Staat uit hun dorpen in de bergen van Koerdistan werden ontvoerd. Ze werden gedwongen zich tot de islam te bekeren en werden als seksslaven aan terroristen verkocht. Nu de overlevenden zijn teruggekeerd naar hun thuisland, rijst de vraag of ze opnieuw kunnen beginnen. Theatermaker Hussein probeert hen te helpen een nieuw leven te vinden.
Opnieuw geeft Wertheim het genre cabaret een draai die niemand zag aankomen. Zijn 11e voorstelling is een even ingenieus als grappig theaterexperiment. Zijn tomeloze fantasie gaat met hem op de loop.
Toen hij slechts 14 was, vluchtte Sajid Khan Nasiri alleen uit Afghanistan. Na een reis van twee jaar gevuld met gevaar en ontberingen-die hij minutieus documenteerde op zijn telefoon camera, arriveert hij in België om asiel te zoeken. Daar begint een hele nieuwe strijd. Intiem vervolg op het prijswinnende schaduwspel.
Door de relatie tussen het bekekene en het toekijkende te onderzoeken, legt onze film het trauma en de hoop bloot die worden veroorzaakt door de Chinese alomtegenwoordige staat en geeft hij een stem aan degenen die zich veerkrachtig verzetten tegen dergelijk flagrant machtsmisbruik.
Als hij het publiek ziet huilen terwijl hij zijn dans uitvoert, is Xavi een beetje teleurgesteld. Als ze huilen omdat ze ontroerd zijn door zijn dansen als kunstvorm, is dat prima. Maar als het uit medelijden is omdat hij in een rolstoel zit, kunnen ze ‘oprotten’. Een soortgelijke houding is te bespeuren in het portret van Jos de Putter en Clara van Gool van het Catalaanse danscollectief Liant la Troca, waar onder meer mensen met een lichamelijke beperking deel van uitmaken. Eén voor één zetten ze enkele van deze intrigerende persoonlijkheden onder de aandacht.
Karo (29) uit Beverwijk heeft een complexe posttraumatische-stressstoornis (cptss) en is uitbehandeld. Haar psychisch lijden is uitzichtloos en ondraaglijk, verder leven wil ze niet meer. Daarom is ze een euthanasietraject gestart. Xena Maria Evers volgde haar in de laatste maanden richting haar zelfgekozen dood.