Het zijn verwarrende tijden, zegt Hans Teeuwen aan het begin van Echte Rancune, zijn zevende soloprogramma. Want wie zijn de slachtoffers, wie de fascisten? Tijden die vragen om cabaret, voegt hij er aan toe en je voelt de vette grijns die onder die tekst zit.
Waar Daniël Arends verschijnt, verdwijnt de duisternis. Is er perspectief. Is er hoop op prachtige observaties. Of droogkomische grappen. Op expressieve verhalen. Ooit begon hij bij de Comedytrain. Ooit won hij alles op Cameretten. Nu heeft hij niets meer te verliezen. Hij komt ons redden. In Blessuretijd. Zijn derde programma alweer. Daniël Arends heeft zich ontwikkeld tot een van de interessantste cabaretiers van ons land. Hij is een expressief verteller en tegelijkertijd een droogkomiek wiens grappen bij voorkeur komen op momenten waarop hij volstrekt serieus lijkt. In Blessuretijd gaat Daniël in op de duistere wereld waarin goed doen rechtstreeks is gekoppeld aan eigenbelang, liefde een lichaamssport is en kwaad doen een hobby. Wederom een programma vol boeiende observaties en sterke grappen. Hij herinnert de toeschouwer eraan waarom die eigenlijk naar het theater gaat: hij biedt troost, stelt vragen en geeft antwoorden.
Daan schrijft al jaren brieven aan Sinterklaas, maar krijgt nooit antwoord. Wanneer hij besluit zelf naar het kasteel van Sinterklaas te gaan, krijgt hij een bijzondere opdracht: passen op de gouden chocoladeletter.
In Brandweerman Sam - De Grote Show staat de altijd behulpzame brandweerman Sam voor een reeks spannende avonturen in Piekepolder! Deze compilatie bevat zeven gloednieuwe, nooit eerder vertoonde afleveringen uit het nieuwste seizoen. Tijdens het jaarlijkse Grote Piekepolderfestival loopt werkelijk alles in de soep. Of het nu gaat om de chaotische broodbakwedstrijd, het hectische foodfestival, de hilarische talentenshow of de feestelijke optocht, de inwoners van Piekepolder hebben hun handen vol. Gelukkig is Brandweerman Sam, samen met zijn team, altijd paraat om de dag te redden.
Dirigent Bernard Haitink noemde ze ooit ‘de republiek van het slagwerk’. Een portret van de slagwerk- en paukensectie van het Koninklijk Concertgebouworkest.
Bert Visscher doet al jaren erg zijn best om orde te scheppen in de door hem zelf gecreëerde chaos. Hij nam kijkers mee langs ijsbanen, kolenmijnen, vuurtorens, vliegvelden, verlaten stations en bordelen en probeerde telkens vol vuur te redden wat eigenlijk al niet meer te redden viel. Hij zal het wel nooit leren, want opnieuw dreigt er een puinhoop. Het begint al met een verhaal over de thuiskomst van zigeunerfamilie Tokko Pepetto. Vreemd, een zigeuner heeft immers geen thuis, anders is het geen zigeuner. En moeten die woonwagens nou uitgerekend op de plek komen waar strijkijzerhandel 'De Uitstrijk' windmolens wil bouwen? Nou ja, zoek het maar uit, zou je dan denken. Maar nee hoor, Visscher stort zich er weer vol in. Maar wel vol goede moed natuurlijk. Immers, met de smoel richting zon valt de schaduw altijd achter je. En ach, je moet maar zo denken: als alles, echt alles op je afkomt, rijd je waarschijnlijk aan de verkeerde kant!
Achtervolgd door het leger smokkelen twee Bedoeïenen Palestijnse arbeiders door de Negev-woestijn. Een vijf jaar lang gefilmd portret over mannen die aan de rand leven in een van de meest kwetsbare regio's van de wereld.
Stel. Je bent cabaretier. Je bent de veertig gepasseerd, je hebt alles al bereikt wat je ooit wilde bereiken en zelfs nog veel meer dan dat. Wat moet je dan nog? Een makkelijke vraag voor Claudia. Zij denkt: ik ga gewoon wéér iets doen dat ik nooit eerder gedaan heb. Dat geen enkele vrouw ooit eerder gedaan heeft. De oudejaarsconference! Claudia heeft een Poelifinario op haar naam staan, tig radioprijzen, een evergreen, diverse bestsellers en cabaretprogramma’s met zoveel sterren dat het hemelgewelf jaloers omlaag kijkt. Bovendien kreeg ze vorig jaar de Louis Davidsring: een kleinood dat haar, via Herman van Veen, onlosmakelijk verbindt aan een grootheid als Wim Kan. Tja en dan is de stap naar een Oudejaarsconference natuurlijk een volstrekt logische.