Een magisch-poëtische tijdreis, die je transporteert naar een onbekende, fascinerende wereld. Notabene die van ons eigen Nederland, maar dan die van een eeuw geleden. De prachtige, nooit eerder vertoonde, archiefbeelden komen in onze tijd bijna onwerkelijk over. In de winter is al het water stijf bevroren en speelt het leven zich af op het ijs. Kinderen zijn volwassenen in de dop en al het werk wordt met de hand gedaan.Een hypnotiserende voice-under citeert uit brieven die haar vader aan Fiona schreef toen ze ging studeren in Amsterdam. De brieven vangen intieme momenten in het leven van de familie, de zorgen die hij maakt over zijn dochter, maar reflecteren ook op de gebeurtenissen in de wereld. China en Rusland beheersen het nieuws, een kabinet valt over het milieu. Alsof sinds de jaren tachtig er niets wezenlijks meer veranderde.
Het is 1942. Het Sovjet-leger plant een tegenaaval op de nazi's die de helft van Stalingrad bezet houden aan de andere kant van de Wolga. De operatie om de rivier over te steken is echter onsuccesvol. Een paar soldaten die er in geslaagd zijn de andere kant te bereiken nemen hun toevlucht in een huis aan de oever van de Wolga. Hier vinden ze een meisje dat er niet in geslaagd is aan de Duitsers te ontkomen.
De 10-jarige Elsa besluit het heft in eigen handen te nemen wanneer een bezoek van de Jeugdzorg haar dreigt te scheiden van haar geliefde 5-jarige broertje Morris.
Memo is een Koerdisch jongetje dat samen met zijn moeder en zusje in Oost-Turkije woont. Zijn vader werkt in een Nederlandse havenstad, en wanneer ook in Memo's dorp oorlog dreigt, besluit de vader hen naar Nederland te halen. Zeer tegen de zin van Memo, die protesteert tegen de gedwongen verhuizing door niet meer te praten. Toch wordt hij vriendjes met boekenwurm Jeroen, op zijn manier ook een buitenstaander en de enige die accepteert dat Memo niet praat. Op een dag ziet Memo hoe Kemal, een Koerdische vriend, in elkaar wordt geslagen, en uit noodweer een van zijn belagers doodt.